Μον Παρνές Πάρνηθας: Ιστορία μισού αιώνα, με χλιδή, dress code και πολλές... μάρκες (pics)

«Πάμε στο βουνό;». Μια φράση που έχει σημαδέψει την ψυχαγωγία των Αθηναίων (και όχι μόνο αυτών).

Το Μον Παρνές στην Πάρνηθα είναι από μόνο του μία ιστορία. «Mont Parnes» στα γαλλικά σημαίνει «Βουνό Πάρνηθα» και η φράση αποδίδεται στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, που ήταν και ο εμπνευστής της δημιουργίας του.

Την πενταετία 1956-1960 οι κυβερνήσεις Καραμανλή εκπόνησαν ένα πλάνο για την ανάπτυξη των τουριστικών υποδομών της χώρας και το Μον Παρνές θα λειτουργούσε ως ατμομηχανή της ελληνικής τουριστικής βιομηχανίας. Για την επιλογή της τοποθεσίας του νέου ξενοδοχείου, κρίθηκε ότι η γειτνίασή του με την πρωτεύουσα θα εξασφάλιζε πελατεία τέτοια που θα μπορούσε να το καταστήσει πυρήνα ενός ευρύτερου κέντρου ορεινών δραστηριοτήτων στο βουνό της Αττικής.

Το νέο ξενοδοχείο θα καταλάμβανε επιφάνεια οκτώ στρεμμάτων στη θέση Μαυροβούνι της Πάρνηθας και σε υψόμετρο 1.078 μέτρων. Περιβαλλόταν από δάσος 850 στρεμμάτων και προβλεπόταν εκτός της ξενοδοχειακής μονάδας η κατασκευή μπανγκαλόους, εστιατορίων, ενός μικρού θεάτρου και αθλητικών εγκαταστάσεων. Είχε εκτιμηθεί ότι σε πλήρη ανάπτυξη το Μον Παρνές θα φιλοξενούσε 3.000 άτομα το καλοκαίρι και 1.500 το χειμώνα. Μια εκτίμηση που διαψεύστηκε πανηγυρικά.

Το γεγονός ότι μέσα στις εγκαταστάσεις του ξενοδοχείου υπήρχαν πισίνες, κινηματογράφος, υπερπολυτελή εστιατόρια, μέχρι και γήπεδο γκολφ, ήταν κάτι πρωτόγνωρο για τα δεδομένα της Ελλάδας της δεκαετίας του ‘60. Βέβαια δεν είχαν λείψει και οι επικρίσεις περί μυθικής σπατάλης, καθώς είναι αλήθεια ότι το έργο υπερέβη κατά πολύ το προϋπολογισμένο κόστος του και εξαιτίας των δυσκολιών κατασκευής του.

Η ελληνική Αριστερά είχε κατηγορήσει τότε τον Καραμανλή «για παράδεισο των καρχαριών του πλούτου» και «παλάτι, που το 'χτισε με το αίμα του λαού». 

Δεν θα μπορούσε όμως να γίνει ένα τέτοιο έργο χωρίς να υπάρχει και εύκολη πρόσβαση στο σημείο. Κάπως έτσι κατασκευάστηκε και ένας σύγχρονος δρόμος που να οδηγεί από την Αθήνα στην Πάρνηθα.

Τα εγκαίνια έγιναν στις 17 Ιουνίου 1961 με ιδιαίτερη λαμπρότητα και χλιδή. Ήταν το κοσμικό γεγονός της χρονιάς και ο αριθμός των προσκεκλημένων ξεπέρασαν τους 700. Μεταξύ αυτών, ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Υπουργός Προεδρίας Κωνσταντίνος Τσάτσος, που έκοψε την κορδέλα των εγκαινίων, ο αρχηγός της ελάσσονος αντιπολίτευσης Σοφοκλής Βενιζέλος, οι ακαδημαϊκοί Ηλίας Βενέζης, Σπύρος Μελάς και Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος και πολλοί ξένοι επίσημοι.

Το «παρόν» έδωσαν δημοσιογράφοι από τα μεγαλύτερα έντυπα του κόσμου, ενώ το ευρύ κοινό το γνώρισε μέσα από τις ασπρόμαυρες ταινίες «Ο εμίρης και ο κακομοίρης» (1964) και «Υιέ μου… υιέ μου» (1965).

Τα δύσκολα για το ξενοδοχείο ξεκίνησαν από την επόμενη μέρα. Το Μον Παρνές δεν κέρδισε την εκτίμηση και την προτίμηση των πλούσιων πελατών στους οποίους κυρίως απευθύνονταν και γρήγορα έγινε βαρίδι για τον ΕΟΤ. Το 1963 το ξενοδοχείο έφθασε να έχει λιγότερους πελάτες από ότι προσωπικό. Έτσι, διακόπηκε η χειμερινή του λειτουργία από τη σεζόν 1963-1964 και άνοιγε μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες ως τόπος φυγής και απομόνωσης ζευγαριών της τότε νεόπλουτης αθηναϊκής κοινωνίας.

Με την άνοδο της χούντας το 1967 δρομολογήθηκε η απόφαση για τη μετατροπή του σε Καζίνο, το οποίο θα απευθυνόταν αποκλειστικά στην αθηναϊκή κοινωνία (έως τότε υπήρχαν καζίνο μόνο σε περιοχές με μεγάλη προσέλευση τουριστών, όπως η Κέρκυρα και η Ρόδος), αποσκοπώντας να δημιουργήσει μια ντόπια πελατεία.

Το 1969 το συγκρότημα του Μον Παρνές παραχωρήθηκε στον κύπριο επιχειρηματία Φρίξο Δημητρίου, ιδιοκτήτη του Olympic Casino στο Λονδίνο, ο οποίος εκείνη την περίοδο διαπραγματευόταν με τον Αριστοτέλη Ωνάση για την αγορά του μεριδίου του στο Καζίνο του Μόντε Κάρλο.

Η λειτουργία του καζίνο ξεκίνησε στις 5 Φεβρουαρίου του 1971 και στα εγκαίνιά του 500 αυτοκίνητα ανέβηκαν στον δρόμο της Πάρνηθας, μεταφέροντας πάνω από 2.000 Αθηναίους. Το «πάμε στο βουνό» έγινε έκτοτε μια από τις αγαπημένες ατάκες των τζογαδόρων.

Για την είσοδο στο καζίνο, απαραίτητη ήταν η επίδειξη φορολογικής δήλωσης εισοδήματος (πάνω από 150.000 δρχ. τότε!), ενώ ήταν απαγορευμένη στους δημοσίους υπαλλήλους.  Μέσα στους χώρους του καζίνο, η εκλεκτή πελατεία απολάμβανε την πιο πολυτελή ατμόσφαιρα και μια ξεχωριστή περιποίηση. Οι παλαιότεροι λένε ότι ήταν τέτοια η χλιδή που υπήρχε ακόμη και ειδικός υπάλληλος για να καθαρίζει μόνο τους πολυελαίους.

Για να εισέλθει κάποιος στο «ναό του τζόγου» χρειαζόταν η επίδειξη της φορολογικής του δήλωσης, ενώ η είσοδος ήταν απαγορευμένη για τους δημοσίους υπαλλήλους. Φυσικά υπήρχε dress code, που επέβαλλε κοστούμι για τους κυρίους και βραδινό φόρεμα για τις κυρίες. Όλη η «καλή κοινωνία» των Αθηνών, επιχειρηματικού, βιομηχανικού, καλλιτεχνικού και εφοπλιστικού χώρου, περνούσε τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του Καζίνο μια βόλτα από «το βουνό».

Η εκλεκτή πελατεία απολάμβανε την πιο πολυτελή ατμόσφαιρα και μια ξεχωριστή περιποίηση. Οι παλαιότεροι λένε ότι ήταν τέτοια η χλιδή που υπήρχε ακόμη και ειδικός υπάλληλος για να καθαρίζει μόνο τους πολυελαίους.

Το 1972 η πρόσβαση έγινε ακόμη ευκολότερη με τη λειτουργία του περίφημου τελεφερίκ (που κόστισε περίπου 70 εκατ. ευρώ σε σημερινά χρήματα!), ενώ το 1974 το Μον Παρνές έπαψε να παρέχει ξενοδοχειακές υπηρεσίες και επικεντρώθηκε μόνο στη λειτουργία του καζίνο.

Τα φρουτάκια, το μπλακτζάκ, το μπακαρά, η ρουλέτα και όλα αυτά που έβλεπαν οι Αθηναίοι στις υπερπαραγωγές του Χόλιγουντ στη μεγάλη οθόνη, τώρα ήταν λίγα χιλιόμετρα από το σπίτι τους.

Ιστορικά έχουν μείνει και τα ρεβεγιόν των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Παιχνίδι με άφθονο ποτό, φαγητό υψηλής ποιότητας από περίφημους σεφ, επώνυμοι όπου κι αν κοίταζε το μάτι, γενικά ένα σκηνικό βγαλμένο από ταινία εκτυλίσσονταν για πολλά χρόνια στο διάσημο, περίφημο και ιστορικό πλέον... βουνό. 

Για κάποια περίοδο η απήχηση του Καζίνο στην «υψηλή τάξη» ήταν τέτοια, που οι μάρκες ο μετρούσαν ως χρήματα για συναλλαγές μεταξύ των επωνύμων και της elit της αθηναϊκής κοινωνίας!

Με τον άνεμο της «Αλλαγής» να φυσά στην Ελλάδα, το Μον Παρνές πέρασε και πάλι στη διαχείριση του ΕΟΤ το 1984, καθώς ο όμιλος Δημητρίου κηρύχθηκε έκπτωτος. Δέκα χρόνια αργότερα, με κυβέρνηση πάλι του Ανδρέα Παπανδρέου ξεκινά η αντίστροφη μέτρηση για την ιδιωτικοποίησή του με το νόμο 2206/94.

Το 1995 το κέντρο βάρους του τζόγου μετακινήθηκε από το βουνό στην παραλία, με την ίδρυση Καζίνο στο Λουτράκι και το Μον Παρνές έχασε την αίγλη του.

Από το 2003 το 49% του καζίνο της Πάρνηθας περιήλθε στην αμερικανική Hyatt Regency, ενώ πρόσφατα μεγάλο μέρος του κτιριακού συγκροτήματος κηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο. Το 2010 το Υπουργείο Πολιτισμού ανέτρεψε την απόφαση αυτή και αποφάσισε την κατεδάφιση του ξενοδοχείου, για να κτιστεί ένα νέο στη θέση του.

Πλέον η εταιρία κάνει λόγο για τη «δημιουργία ενός ολοκληρωμένου, πρότυπου κέντρου ψυχαγωγίας, το οποίο θα προσελκύει επισκέπτες από όλο τον κόσμο». Βάσει πλάνου, η επένδυση θα περιλαμβάνει την κατασκευή ενός υπερσύγχρονου συγκροτήματος καζίνο, το οποίο θα κατατάσσεται ανάμεσα στις κορυφαίες μονάδες διεθνώς. Στο σχέδιο ανάπτυξης του ολοκληρωμένου κέντρου ψυχαγωγίας, περιλαμβάνεται επίσης η κατασκευή και λειτουργία 7 εστιατορίων, 6 κέντρων διασκέδασης καθώς και εμπορικών καταστημάτων, μια επένδυση της τάξης των 150 εκατ.ευρώ.

Για να συμβούν όλα αυτά βέβαια θα πρέπει να βρεθεί ο κατάλληλος χώρος, αφού η Πάρνηθα είναι πια εκτός κάδρου, λόγω του «υπέρογκου λειτουργικού κόστους και της περιορισμένης προσβασιμότητας επισκεπτών», όπως ανέφερε στο αίτημα μετεγκατάστασης που κατέθεσε στις Αρμόδιες Αρχές το 2013 η ιδιοκτήτρια εταιρία.

Οι τοποθεσίες που φέρονται να συγκεντρώνουν τις περισσότερες πιθανότητες είναι η Βαρυμπόμπη (Αχαρνές) και η περιοχή του Κτήματος Καμπά στην Παλλήνη, ενώ οι επενδυτές έχουν εξετάσει και ένα τρίτο σημείο στη βορειοανατολική Αττική.

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Διαβάστε και άλλα Vintage News

«Καρδιοχτύπι»: Το τολμηρό περιοδικό των ‘60s με τα συλλεκτικά πρωτοσέλιδα (pics) 24 Μαρ 2018

Πειραϊκή - Πατραϊκή: Το καμάρι της ντόπιας παραγωγής, που χάθηκε στη... σκόνη (pics) 22 Μαρ 2018

Ντενεκεδούπολη: Ένα νοσταλγικό ταξίδι για μια πολιτεία αλλιώτικη από τις άλλες! (vid) 20 Μαρ 2018

Au Revoir: Όταν ο χρόνος είπε «αντίο» στο πιο παλιό μπαρ της Αθήνας! (pics) 16 Μαρ 2018

Φίνος Φιλμ: Το σύμβολο - θρύλος της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου 15 Μαρ 2018

Το θρυλικό «5»: Ένα λεωφορείο ελληνικής «καταγωγής» που έγραψε ιστορία 12 Μαρ 2018

Η ελληνική γκοφρέτα που σάρωσε στην αγορά τις δεκαετίες του ’60 και ’70 (pics) 08 Μαρ 2018

Ωνάσης - Τζάκι Κένεντι: Ο πιο πολυσυζητημένος γάμος του 20ου αιώνα (pics) 06 Μαρ 2018

4 Μαρτίου 1966: Όταν οι Beatles έγιναν πιο «διάσημοι και από το Χριστό»! 04 Μαρ 2018

«Το Μικρό σπίτι στο Λιβάδι»: Η σειρά - φαινόμενο που αγάπησαν μικροί και μεγάλοι (pics) 01 Μαρ 2018

Search